Kunst in 1997 verwordt steeds meer een sacraalbeeld, in feite zijn het tempelbeelden.
In het fin de siècle is de binding met het geloof zoek, de mens is zoekende en blijkbaar
speelt de kunstenaar daar, bewust of onbewust, een rol bij. De kunst is doorspekt met
nieuwe symbolen. Deze zijn op zich moeilijk toegankelijk. In feite zou ieder kunstbeeld en
bijbehorend schrijven moeten hebben om de toeschouwer uitleg te geven hoe hij het
kunstbeeld moet worden bezien.Om de toeschouwer te helpen bij het beschouwen van het
object worden beelden voorzien van titels.
Zelf ben ik de mening toegedaan dat ieder voor zich moet uitmaken wat hij met het kunstbeeld wil, maar ook ik geef de toeschouwer een handreiking door het werk een titel mee te geven. Schilderkunst, en aan verwande kunstvormen, spelen zich af in het twee dimensionale vlak.
Beeldhouwkunst, in zijn breedste vorm, is drie dimensionaal. De beeldhouwkunst heeft opgerichtheid als onderwerp en bestaansreden. Zij is de kunst die niet het voor en achter maar het rondom grondvest , het heeft geen kader. Het staat in de ruimte maar eist deze ook op. Sculptuur is een slechte verteller tov schilderkunst . Het is de meest geconcentreerde vorm die moet worden gerealiseerd. Sculptuur is niet functioneel, hoeft niet in de hand te passen. Het steunt niet op iets anders, maar integendeel dwingt al het andere naar zich toe. Het laat zien dat men het ook op een andere manier kan bestaan dan als een verhaal in een lijst.
Sculptuur maakt zich meester van de ruimte rondom en sleept de beschouwer in de aldus gecreëerde ruimte mee. Geen enkele beeldvorm slaagt erin wat een sculptuur weet te bewerken. De sculptuur leidt de beschouwer door de ruimte en schenkt hem daar het bewustzijn van.Sculptuur is bij uitstek materie en materiaal.Wie materiaal op de voorgrond plaatst, zet ook textuur en het handtastelijke voorop.
Die tactiele ervaring voelt men aan de buitenkant. Het tasten levert nooit die ervaring op als het oog wel toelaten, toch heeft iedereen de neiging een beeld aan te raken, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een schilderij. Hierdoor heeft sculptuur een extra dimensie.
Sculptuur is geen vertellende kunstvorm, maar een herinneringsvorm. Lyrisch , poëtisch
is een term die aansluit bij de beelden die ik maak. Centraal in mijn beelden staat het
mensbeeld in combinatie met het hogere, het "hemelse"(hemellichamen / zweven).
Het heeft een mystiek karakter.Symbolen als de cirkel, spiraal, vogels /vleugels, zon en
maan spelen daarbij een belangrijke rol. Dit maakt kunst religieus, sacraal.
Dit vertaal ik in vormen uit diverse materialen, vaak gecombineerd met elkaar.Het beeld nodigt uit het aan te raken en doormiddel van tactiele waarneming ,de contra dictie met het oog en het gevecht om de ruimte aan te gaan.
Als dit de totale ervaring versterkt (indien het tactiele voorzichtig gebeurt) heb ik daar geen bezwaar bij.
İRob Schüller 04 februari, 2003