Fraaie resultaten karate Team JKA Nederland in Glasgow

Door Ad van Sprundel

Afgelopen weekend (18 & 19 oktober) was het karateselectieteam in Glasgow aanwezig bij de European Friendship Challange Cup.

De groep bestond uit bijna dezelfde delegatie karatetoppers die vorige week succesvol in Bath in Engeland hadden deelgenomen aan de Shotokan Championships. De JKA-selectie werd aangevuld met enkele Belgische toppers van JKA Belgium onder leiding van Serge Trappeniers uit Geluwe.

Wederom hadden zich honderden karateka’s van over de hele wereld (350) zich aangemeld voor dit prestigieuze toernooi.

Het zou een toernooi worden waarin onze en de Belgische JKA-mensen niet alleen van hun tegenstander moesten zien te winnen maar ook van de hoofdscheidsrechter, Waldorff die, toeval of niet, net als de grootste aanwezige delegatie karateka’s, uit Zuid-Afrika kwam. Het zou (helaas) tot meerdere pittige discussies en gevechten leiden.

Met drie auto’s werd om 9.00 a.m. (we denken en rijden al een beetje Engels) koersgezet richting Charleroi bij Brussel. Leuk, knus vliegveld. Ludo Bellemans mochten we daar begroeten met een delegatie karateka’s uit Tongerlo. Later voegde Serge Trappeniers met aanhang uit Geluwe zich bij ons. Kurt Verschueren en egaa completeerden het gezelschap. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Niemand stapte zenuwachtig het kleine vliegtuig in en weer uit. Een mooie heldere vlucht boven België, Engeland en Schotland. Gelukkig William Wallace niet tegengekomen. Die rust in vrede. Wel enkele McGregors, maar daarover meer. Een nog knusser en kleiner vliegveld was Prestwick op 25 miles vanaf Glasgow. Met zijn allen in de bus (Hanny had alle vervoer tot in de perfectie geregeld) en ons vergapen aan het schitterende Schotse landschap. Daarna wereldstad Glasgow in. Voorbij aan het Hampdenpark. De thuishaven van Glasgow Rangers. Over Pierre van Hooijdonk,.Hendrik Larssen en Celtic wil onze buschauffeur niets horen. Waarschijnlijk fanatieke Ranger supporter. Wel over Dick Advocaat, de huidige bondscoach van Oranje en vroeger succesvolle trainer van de Rangers. Het stuur valt bijna uit zijn handen als Jan Knobel hem uitlegt dat “ in the past, his father was also coach of the Dutch footballteam”. Ik geloof dat ie het niet geloofde, of toch wel en zit nu stoer achter een pint (lees: paaaint) aan zijn vrienden te vertellen dat hij “ the son of the earlier coach of the Dutch football-team” in zijn bus heeft gehad (als hij was komen kijken in de Kelvinhall waar de karatewedstrijden plaatsvonden had ie nog mooiere verhalen kunnen vertellen aan zijn vrienden “ about the son of….”).

Aangekomen bij het hotel wacht enkele van ons een kleine verrassing: voor sommige van ons zijn er geen kamers….of hebben die uit Schoonhoven….. (??).  Ook dit lost Hanny vakkundig op en we maken ons op voor de eerste kennismaking met Glasgow. Mooie stad. Bath vorige week was netter. Overal vrolijke mensen. Schitterende sporthal: Kelvinhall. Wederom weer een verrassing: Jan Knobel is zonder het zelf te weten, ingeschreven bij het heren veteranen kata. Jan besluit zich niet te laten kennen en besluit mee te doen op zaterdag. Ook wordt en passant besloten om een heren seniorenkatateam mee te laten doen die nog nooit eerder samen hebben gedraaid. Lef ? Ja !!! Veteraan Jan zal samen met senior Robin en junior Guido, die Schotten (maar vooral de massaal aanwezige Zuid Afrikanen) eens een JKA Nederland-poepje laten ruiken.

’s Avonds even de stad in, eten en paaaint drinken en op tijd naar bed. Lekker bier overigens. Je krijgt tenminste een hele sloot tegelijk. Betaal je ook naar.

De volgende dag te voet naar de Kelvinhall (5 minuten links lopen) waar Roberto Sidoli iedereen welkom heet Achter hem staat sensei Dorfman Roberto zijn tekst in te fluisteren. Dit zou het hele toernooi duren.

De zaterdag is voor de kadetten (vanaf 16+) en de senioren (vanaf 20+).

Jan, 53 jaren oud,  mag als veteraan de spits afbijten bij het veteranen herenkata……en weet met geweldige overmacht te winnen. Steek die maar in je zak Waldorff !!

Jammer dat die buschauffeur er niet is. Weer een verhaal waarover ie tot diep in de nacht kon vertellen over…..

Het toernooi kan voor JKA Nederland niet meer stuk. Zeker als Guido en Robin de finale weten te behalen bij resp. het kadettenkumite en het herenkata. Robin weet in de finale alle tegenstanders een straatlengte achter zich te laten (of een buslengte, waar is die chauffeur nou ??).  Klasse. Geweldig. Great. De finale voor Guido wordt uitgesteld en verplaatst naar de zondag….omdat de EHBO naar huis wilde……of zoiets….jammer…..

Ondertussen is Hanny naar het ziekenhuis vervoerd. Dikke knieën gekregen van het vliegen. In Roosendaal had Hanny ook al gevlogen. Maar dan van haar fiets. Dit ging nu zo’n pijn doen dat opname bij de EHBO-afdeling in het plaatselijke ziekenhuis nodig was. Jopie mee voor geestelijke support en eventueel makkelijk om rolstoel te duwen. Je wist maar nooit. Gelukkig mocht Hanny met medicijnen en zonder rolstoel terug naar de sporthal. Achteraf hebben de dames nog vreselijk gelachen om het madhouse, dat in Schotland hospital wordt genoemd.

Ondertussen misten deze dames een van de hoogtepunten (of dieptepunten) van het toernooi): het heren teamkata. Het JKA Nl. team wist evenveel punten te behalen als …..Zuid Afrika. In de barrage won met 0.1 punt verschil, ja raadt u maar,……Zuid Afrika. Hoofdscheidsrechter was sensei Dorfman. Op deze manier verliezen doet pijn, maar met opgeheven hoofden verlieten good-old Jan, Robin en Guido de dojo.

Onze Belgische vrienden en vriendinnen doen het ook uitstekend. Tot Kurt vreselijk wordt gena…..id bij het herenkumite. Hij weet zich gelukkig te beheersen.  Een …..Zuid-Afrikaan wint deze discipline zonder verdere tegenstand. Robin blesseert zich bij het herenkumite. Dat wordt masseren voor slaapmaatje Guido. Want samen met Kurt en Jethro Trappeniers vormt Robin het JKA Nl-heren kumiteteam. Gelukkig voor hen worden de teamwedstrijden naar de zondag verplaatst.

Een nadeel is wel dat het aanvankelijk geplande stappen in Glasgow op zaterdagavond nu vergeten kan worden. Ook de geplande disco in ons hotel wordt een flop.

De meeste kadetten en senioren moeten nog aan de bak op zondag…..iedereen dus op tijd naar bed en morgen weer fit.

Maar wel eerst zijn allen uit eten bij de Schotse Chinees…….wat een lekker eten, blijven scheppen, eten en weer opnieuw scheppen. Mensen staan tot 10 p.m. in de rij buiten te wachten om ook van dit lekkers te mogen meegenieten….. Veel Schotten staan ’s avonds toch massaal buiten (in de kou), de vriendelijke Schotse dames zijn daarbij minimaal gekleed…..leuk  voor onze vrijgezellen, maar die moeten vandaag op tijd naar bed. Ondanks de koude weer (het vroor een beetje) dragen sommige Schotten nog een rode kilt, met (volgens mij) daaronder blauwe b…..llen. Dat moet haast wel. Alleen al het kijken naar al die blote vrouwen (en mannen) billen bezorgde menigeen van ons al kippenvel. Lekker in bed …..en om 1.00a.m (ochtend) er weer uit. Brandalarm.  TUUUUUUUT.  Iedereen weer uit bed. Lichte paniek. Gvd. Iedereen gewekt. Robin wil blijven liggen.  Hoe krijg je die wakker denkt Guido. Als ik hem een dreun geef dan heb ik er ook een te pakken. Dan maar lichten aan. En op het belang wijzen. Robin gaat als een Zombie naar buiten via de brandtrap. Brandweer voor het hotel. Een toeschouwer wordt aangereden. Loos alarm. Wel wordt het een beetje duidelijk waarom onze buschauffeur een hekel aan Celtic heeft. Een aantal Celtic-supporters verblijven ook in ons hotel en hebben de grootste lol. Hanny verdenkt hen ervan er meer vanaf te weten…..Ze duiken nadat het hotel weer is vrijgegeven in de kroeg van het hotel. Wij weer in ons bed. Voor de meeste is slapen nu moeilijk. Zeker als onze Celtic vrienden tot diep in de nacht de Celtic overwinning menen te moeten vieren. Tot Jopie er iets van zegt. De horde druipt af en het is stil….tot die wekker afgaat. Vroeg er uit want op zondag moet ingehaald worden wat op zaterdag niet is afgemaakt.

Om 9.00a.m. zit iedereen weer in de hal.

Guido bijt op zondag de spits af voor JKA Nl. In zijn eerste finalewedstrijd raakt hij echter zwaar geblesseerd. Een schot onder zijn noten. Die zijn dus nu ook blauw. De wedstrijd eindigt echter onbeslist en een verlenging moet de winnaar aanwijzen. Hij is echter te zwaar geraakt om de wedstrijd nog winnend af te kunnen sluiten. Zijn Italiaanse tegenstander mocht daarop door naar de finale (hij zou deze ook later weten te winnen). De strijd om de 3e en 4e plaats was geen strijd meer want Guido is te zwaar geblesseerd. Het wordt tikkertje spelen waarbij Guido driemaal naast de mat stapt. Over. Een vierde plaats is het uiteindelijke resultaat.

De Nederlandse en Belgische mensen verwachten veel van het heren teamkumite. Kurt is vol sportieve wraakgevoelens, Robin is ver genezen en Jethro….die wil gewoon altijd winnen. Drie ronden worden gewonnen zonder een nederlaag van een van de teamleden. Dan de finale tegen ……Zuid-Afrika. Kurt verliest zijn partij. Robin wint. Tussenstand 1-1. Jehtro tegen nummer 2 individuele kumite. Jehtro verliest door….diskwalificatie. Rumoer in de zaal. Heel JKA Nl.-boos. JKA Nl.-aanhang blijft boos. Daarna gelatenheid en zegeviert gelukkig het verstand. JKA Nl wordt tweede. Verstandig worden medailles aangenomen. De Nederlandse en Belgische vlag gezamenlijk op het erepodium. We voelen ons een beetje Bels.

Daarna, het is ondertussen al 12.00 (a.m. of p.m. ??) gaan de junioren aan de slag. Zelfde rituelen als voorheen. Dorfman regelt, manipuleert, delegeert dat het een lust is (of niet). Jan zegt het genoeg en trekt zijn conclusies. Ik ben het niet altijd eens met Jan, maar dit keer wel.

Andrea draait heel goed kata. Komt in de finale bij de laatste 8, maar jammer genoeg niet op het podium Andrea eindigt op de 6e plaats. Bij het kumite is haar eerste tegenstandster veel te sterk en beslist in korte tijd de partij. Dan het team kumite, met twee Belgische vrienden uit Geluwe vormt zij een junioren-teamkumite.  Het is klasse dat dit jonge team als 2e eindigt . Dus zilver voor JKA Nederland. Dit doen we dus nog eens dunnetjes over op het internationale tournooi in Roosendaal op 22 november a.s..

Einde toernooi. Foto’s maken. Handjes geven. Voor bijna iedereen dan. Vermoeidheid slaat nu toe. Toch nog even naar de Schotse Chinees.  Nu ook in de rij. Koud. Maar het heerlijk eten maakte veel goed. Guido, Kurt, vriendin Kurt en Robin gaan nu wel stappen. De rest kletst nog wat na in het hotel. Om 11.00 p.m. moeten we uit de bar. Mooie tijd om te gaan pitten. Hopelijk zonder gestoord te worden.

Gestoord waren we de volgende dag allemaal een beetje. Onze schotse klak sloeg blijkbaar zo goed aan dat iedereen op het vliegveld van Prestwick er eentje ging kopen. Dit kuddegedrag zorgde ervoor dat alle klaks binnen no-time uitverkocht waren. Toen we in Charleroi uit het vliegtuig stapten keek menigeen raar op van al die McGregors en McHats.

Onder het Schotse gezegde:  Where e’er ye may be, Let yer wind ga’n free ! Oftewel : let it rip !!! namen we afscheid van elkaar.  

F1010001.JPG (627112 bytes)

F1000020.JPG (562644 bytes)

F1010006.JPG (475641 bytes)

F1000034.JPG (670272 bytes)

F1010011.JPG (740874 bytes)