1e  BALTIC  OPEN  2002  -   June  8  &  9

Sportshall Ozolnieki  -   Stadiona 5  Ozolnieki  -  Jelgava  - Latvia

• JKA karate team gesponsord door:

• SCANVAEGT    Denemarken  -   trainingspakken

• KAATJE    JANS   Nederland  -  sweaters 

• Aannemingsbedrijf  J.C.KOEVOETS B.V Sprundel-sporttassen

Reisverslag door Ad van Sprundel 

Estland, Letland, Litouwen, Estland, Letland, Litouwen….  

Estland, Letland, Litouwen….wie heeft dit rijtje vroeger op school niet uit zijn hoofd moeten leren. Drie Baltische staten. Dan weer behorend bij Rusland.  Daarna “bevrijd” door de Duitsers. Na 1945 weer ingepikt door de Russen. En nu sinds 1992 eindelijk drie onafhankelijke landen. 

Pardon, maar waar slaat dit op, hoor ik onze lezers denken.....

Nu, hier het antwoord van 7 JKA-leden (Robin, Bianca, Joep, André, Joy, Guido en Andrea) 6 supporters, trainer/coach Jan Knobel en 1 Japanner (sensei Sumi) die afgelopen juni twee van deze landen bezocht hebben om deel te nemen aan de 1^e Open Baltische Karate Kampioenschappen in Jelgava (Letland).

Enkele jaren geleden is mijn zoon Guido begonnen met karate in Etten-Leur. En omdat het menneke nogal fanatiek was ging ie ook weleens in Roosendaal trainen bij.....Jan Knobel. Zijn sportschool “UMO” in Roosendaal, die hij samen met Hanny exploiteert, is zoals velen onder ons wel zullen weten, aangesloten bij de Japanse Karate Association.  Jan en Hanny vertegenwoordigen de JKA in Nederland. Wat de meeste niet weten is dat Jan tevens technisch directeur is van de Litouwse en Letlandse karatebond. En nog veel meer. Maar vraag dat zelf maar aan hem. Op deze manier reist Jan de hele wereld rond. Geeft stages en legt (dan-) examens af. 

Van het een kwam het ander. Guido trainde steeds meer,  leerde steeds meer en ging zelfs medailles winnen. Werd allround-kampioen bij de lage banden in Nederland (= t/m blauw) en kreeg vorig jaar een uitnodiging om deel te nemen aan de 1^e Open Baltische Karate Kampioenschappen in Jelgava te Letland. Omdat Jan nogal redelijk bekend is in deze landen nam hij de organisatie van de heel reis op zich (met Hanny natuurlijk). Jan was overigens nooit met de auto die kant uit geweest. Had altijd gevlogen. 

Voordat we het zelf beseften hadden we al ja gezegd: we gaan mee. Daarna pas Letland opgezocht op de landkaart. Paar uur rijden. Volgens Jan en Hanny 15 á 17 uren. Niet te vinden op alle kaarten van Europa.....alleen op de grotere. Wat een klere-eind weg. Informatie ingewonnen bij mijn buurman die weleens in Litouwen was geweest: 36 uren rijden met de bus. Pardon. Maar dan ben je er nog niet. Letland ligt nog iets verder. Voor de duidelijkheid: Om in Letland te komen moet je dwars door Duitsland (Hannover - Berlijn - Frankfurt a/d Oder), dwars door Polen (Potsdamp - Warschau - grens Litouwen), dwars door Litouwen en dan nog maar 300 kilometer. Totaal 2000 kilometer !! 

Jan en Hanny hadden een hotel geregeld in Jelgava. Russische gids (Valentina) zou ons begeleiden, stages stonden vast en iedereen was ingeschreven voor de wedstrijd. Alleen nog even er naar toe met de bus. Het werden busjes omdat op het laatste moment enkele karates besloten om niet mee te gaan. (Jan heeft hen gelijk geroyeerd als JKA-lid, heb ik horen zeggen) en het daarom veel te duur werd om een grote bus te huren. Dankzij een kennis konden we twee Mercedes-busjes huren bij zijn baas, bus-verhuurbedrijf W. van Hoofd in Roosendaal. Geen enkel busbedrijf verhuurt busjes of iets dergelijks om door Litouwen te rijden....even slikken. Waarom zou dat zijn ??  Niet bij nadenken. We hebben er zin an !!

Op woensdag 5 juni vertrokken we om 8.30 vanuit Etten-Leur.  Roosendaals kwartiertje. Een sponsor van de hele trip, de heer van Bilsen van “Kaatje Jans”  wordt er ongeduldig van. “Time is money” hoor je hem denken. Jan en Hanny zijn al in trainingspak gestoken. Deze schitterende pakken voor onze UMO-leden hebben we aan Maurice te danken. “Scanvaegt”  is de naam van deze sponsor. Vader Henk overhandigt daarna aan onze sporters sporttassen van sponsor “Aannemingsbedrijf Koevoets” Na afloop van deze rituelen en nog een sprongetje van Sumi op ons gras wordt er koers gezet Letland. Robin maakt zijn nestje op en slaapt al in Breda. In Ravenstein is de club compleet: 7 sporters, 2 trainers, 5 supporters/chauffeurs en sensei Sumi,  7^e dan JKA, die net enkele stages in Roosendaal had gegeven en nu met ons mee naar  Letland reisde. Gezellige man. Spreekt vloeiend Japans en enkele voor mij onbekende talen. Logeerde bij Jan & Hanny. Hanny is een beetje pissig op deze Sumi omdat hij de avond van te voren in hun keuken gecontroleerd had of een pak melk wel helemaal leeg was door er boven op te springen. Schijnt Japanse gewoonte te zijn. Pak melk was dus niet helemaal leeg. Naar de gevolgen mag u raden.

Ons busje (no. 2) herbergde drie chauffeurs (Henk, vader van Andrea, een vriend van mij die een zgn. groot rijbewijs heeft en als zodanig was ingehuurd als chauffeur en ikzelf).     In busje no. 1 zit Jan achter het stuur. Jan besluit om de hele tocht in zijn geplande tijd te halen oftewel vol gas. Het kost veel moeite om hem bij te houden, want bij vol gas in zijn 5 doet ons busje werkelijk niets extra’s. Wel berg af. En omdat we weinig bergen tegenkomen ..... 

Tijdens ons eerstvolgend motorclubritje zal ik Jan ook eens laten zweten.

 Goede rit door Duitsland tot aan de grens met Polen: stop, file, warm. Na 1 ½ uur zijn we de eerste grens voorbij. Wat een bureaucratie. Maar er moeten nog meerdere grensposten volgen. Maak je borst maar nat. We hebben een donkere jongen bij ons (Joy). Mag uit het busje komen. Wordt helemaal bekeken. Mag toch samen met ons Polen in. We waren gewaarschuwd voor slechte wegen en norse, armoedige geklede mensen. In het begin valt het wegdek wel mee. Norse mensen ? Ben je gek. We rijden door het bos en overal duiken vriendelijk zwaaiende, schaars modern geklede meisjes uit het niets op. We besluiten om maar terug te zwaaien. Wat een vriendelijke mensen. Zou het overal zo zijn ? Misschien valt de weg dan ook wel mee. De rijksweg (de A! van Polen: grens – Warzawa ) gaat na verloop van tijd over in een 1-baansweg. Dwars door de dorpen. Niveau van de rijksweg wordt minder. Veel vrachtwagens. Die kun je passeren als het licht is en er geen tegenliggers aankomen. Soms wijken ze uit. Soms niet. Als er bijvoorbeeld een voetganger of fietser zich op de weg bevindt. Inhalen blijft een gokje. Overdag dan. Vervelend als je auto niet sneller wilt en je bevindt je naast een vrachtwagen en er komt iets in de verte aan. En Jan in bus no.1 ? Die rijdt en zwaait alsof ie nooit iets anders heeft gedaan: vol gas. Het wordt donkerder. En na een BigMac (ook in Polen) wordt het iets donkerder. In de bus wordt het stiller. De wegen steeds slechter. Aflopende kanten. Gekantelde vrachtwagens langs de kant van de weg. Overal kruisjes tegen de bomen. Nog steeds fietsers (zonder licht) en voetgangers op de weg. Vrachtwagens wijken nu niet meer uit voor je. Oftewel op - hoop - van - zegen er langs. En Jan: zit nog achter het stuur en op schema. Warschau. Toute-de-direction oftewel zoek het maar uit. Navigator Hanny stuurt ons probleemloos door deze wereldstad waar we helaas niet veel van zien. Donkerder. Noord-Polen. Bossen. Valkuien en....overal politie. Waren we voor gewaarschuwd. Met laser-guns. Enkele auto’s worden pal voor onze neus van de weg gehaald. Totdat.....Jan ook van de weg wordt gehaald. 8 kilometer te hard oftewel 60 euro’s direct dokken. Daarna ? Jan heeft karakter. Politie of niet: vol gas.  Ik besluit hem maar te volgen. Het wordt niet echt donker. We zitten, besef ik, vlak bij de Noordkaap. Noordelijker van ons gaat het licht zelfs helemaal niet uit. Om 3u in de ochtend is het weer helemaal licht. Voor Robin geen probleem, die slaapt gewoon door. Zelf niet geslapen. Onze ingehuurde chauffeur lijkt dat wel te lukken. Ik heb gereden vanaf gisteravond 22.00 uur.

Om 6 uur in de ochtend bereiken we de grens Polen- Litouwen. Lachen, gieren brullen daar aan de grens. Of we iets aan te geven hebben ? Nee, natuurlijk niet. Wel hebben we woorbellen en die geven we lekker niet af. Dat begrijpt ie toch lekker niet. Toch maar wachten. Paspoorten afgeven en papiertje krijgen dat we 5 meter verderop weer af moeten geven. Papiertje inleveren, paspoorten terug. Naar de wc. Over je nek in de wc. Wat een stank. Zou dat overal zo zijn ? 

Op naar de Litouwse grens. Zelfde ritueel. Joy uit busje. Stempeltje hier, stempeltje daar. Wij zijn gaar. We geven weer onze woorbellen aan. Begrijpen ze hier ook lekker niet. Robin, wakker en... slaapt verder. Maar dan komt het. Om over de wegen in Litouwen te rijden moet je een verplichte extra verzekering ter plaatse afsluiten. Geen enkele verzekeringsmij in Europa durft dat aan. Een lokale verzekeringsmaatschappij durft dat wel aan voor € 25 (er is gelukkig niets gebeurt, maar ik ben wel benieuwde of er daadwerkelijk iets zou zijn uitgekeerd). Het waarom wordt ons zo duidelijk: er is een vrij goede hoofdweg maar die wordt gedeeld door iedereen: hond-zonder-baas, koei-met-baas, paard-en-wagen, voetganger, fietser, trabant, tractor, auto-uit-West-Europa, vrachtwagen, bus. Dat is allemaal niet zo erg als ze allemaal dezelfde richting op gaan. Maar iedereen heeft zijn eigen regels. Maar die heeft Jan ook: vol gas.   

Onderweg door Litouwen gebeurt er iets wat menigeen nooit zal geloven. Van horen zeggen wisten we dat Jan een beroemdheid was In Litouwen en Letland. Een gerespecteerd iemand.  Als nuchtere Brabander neem je dat met korreltje zout. Maar wat gebeurt. In Litouwen, 1800 kilometers van huis, wordt busje no.1 ingehaald door een busje met zwaaiende Litouwers. Jan gaat er naast rijden en gaat zelfs een gesprek met hen aan. Het blijken leerlingen van hem te zijn. Ze hadden hem achter het stuur herkend !!!!  Daarna weer vol gas, richting het beloofde land: Letland here we come.

Om 11.00 u bereiken we uitgeput Letland. Zelfde rituelen als aan de andere grenzen. Een uur later zijn we in Jelgava. Hier bevindt zich ons hotel. En wat voor een. Een monumentaal pand dat vele keurige kamers (met tv) herbergt. Goeie bedden. Reis is in no time vergeten. Robin klaarwakker.

Enkele uren later besluiten we de stad in te gaan. Het is bloedheet. Meer dan 30 graden. Niet veel winkels te zien. Terrasje pikken. Ook echte sporters houden van een pintje.... Dat zakt overigens gelijk naar je tenen.  36 uren niet geslapen. Even rusten. Tochtje wandelen. Lekker uit eten. Samen met een groep Zuid-Afrikanen. Het eten smaakt voortreffelijk. Alleen buiten lijkt het wel naar een open riool te ruiken. We worden na het eten uitgenodigd voor een sauna. Vele van ons besluiten niet meer mee te gaan. Guido besluit, zoals het een echte sportman betaamt, om onder het mom van “dit maak je niet elke dag mee”, naar........de discotheek te gaan met onze Zuid-Afrikaanse vrienden en vriendinnen. We zijn nu bekaf en vallen als een blok in slaap. Jan en Hanny gaan wel mee naar de sauna. Enkele sporters begeleiden hen. Je eigen vrijwillig laten afbeulen. Die bevindt zich op een industrieterrein. De sauna is primitief maar wel heel erg leerzaam. Ook het eten wat voorgeschoteld  werd was goed, al moet je wel van vis houden. Midden in de nacht voegen Bianca, Robin en Joy zich bij Guido in de disco.

De volgende dag heeft Guido het voornemen om in Letland te blijven: nog nooit zoveel mooie vrouwen gezien. Ik moet hem wel gelijk geven.  

Goed ontbeten. Alleen lag daar weer die vis. Zo uit het riool. Onze Japanse vriend stoorde zich daar niet aan en smikkelde de een na de andere vis op zijn nuchtere maag naar binnen. Hij vertoont al Nederlandse trekjes: zo veel mogelijk eten, al is het niet te vreten. Wijselijk wordt de melk niet in pakken geserveerd. Waren ze waarschijnlijk al voor gewaarschuwd. 

Het is intussen weer bloedheet. Die vrijdag komen alle sporters aan de bak: sensei Jan en sensei Sumi geven stage aan zowel alle deelnemers van het toernooi als aan de plaatselijke karates. Twee volle sporthallen, waarbij Jan door onze tolk Valentina als een schoothondje wordt gevolgd, bevolkt met ieder zo’n 50 mensen in witte pakken in een sporthal die je doet herinneren aan films uit het oude communisme: imposant (ik raak een keer de weg kwijt en belandt in ....een zwembad), groots, oud, maar vooral imponerend.  Jan buldert, lacht, geeft aanwijzingen, berispt, geeft complimentjes... iedereen is muisstil... wat heeft men een respect voor die man. Sensei Sumi legt na de bijna drie uur durende stage nog enkele dan-examens af. De 4 leerlingen zijn al doodmoe. Zij slagen evenwel.  Jan is het daar niet helemaal mee eens.....    Ondertussen zijn Jopie, Hanny, onze ingehuurde chauffeur en ikzelf Jelgava gaan verkennen. Een oude stad met enkele leuke gebouwen. Weinig winkels. En als echte Nederlanders moeten we natuurlijk de winkel in om prijzen te vergelijken. Alle luxe goederen zijn schrikbarend duur en niet te betalen voor de gemiddelde Let.  Behalve eten en drinken (bier). Daarom besluit onze ingehuurde chauffeur om om 10.30 alvast maar aan het bier te beginnen. Voor een halve Lat (= Letse munteenheid; 1 Lat is 2 euro) heb je een halve liter bier. Wij besluiten het bij koffie te houden. Toen we onze koffiedame een fooi wilde geven van een halve Lat, schrok zij zich wild en wilde het eerst niet aannemen. Na veel aandringen onzerzijds nam zij het tenslotte aan. Dit ontlokte bij onze ingehuurde chauffeur de opmerking: “Als ik er nou een Lat had bijgelegd, had ze misschien wel met mijn lat willen spelen”. We hebben hem voorgesteld het te proberen, maar wijselijk heeft hij samen met ons de stad verder verkend. Je weet maar nooit in den vreemde, misschien had ie de weg naar het hotel niet meer gevonden.....

Valentina heeft voor de middag een tour naar Riga georganiseerd. Omdat onze ingehuurde chauffeur reeds aan het bier had gezeten, besluit ik er zelf naar toe te rijden achter......juist, ja....... Jan, die vol gas op deze wereldstad afstevent. Riga is echt een wereldstad, gelegen aan de Baltische zee. Menig matroos is in deze stad geweest. Volgend jaar vindt daar het Eurovisie songfestival plaats. En trots dat ze daarop zijn. Jammer dat onze tolk niet goed de weg weet, maar we bereiken met samengeknepen tenen ons einddoel: de grootste freetschuur die ik in mijn leven heb gezien. Ongelofelijk. Onvoorstelbaar. Wat een eten. Met als resultaat dat je niet weet wat je moet kiezen.  Onze ingehuurde chauffeur schakelt ondertussen over op....?......dat weet ie nu nog steeds niet. Was wel straf, volgens hem. Eén teug en het (volle) glas is weg. Ondertussen wordt ie door Robin als Jef van Oekel aangezien.......potverdorie. In de avond met z’n allen naar de disco.......zonder Jef van Oekel. Die slaapt al. Robin is nog klaarwakker. Gewedigenoten. Andre wordt nog achternagezeten door een “schone” Letse. Toont telkens zijn rechtervinger met ring (moet ie hem ook maar goed aan doen), maar dat maakt weinig indruk. Na interventie van pleegzuster bloedwijn wordt de strijd om Andre opgegeven. Joy verovert een leuke Letse. Dit niet tot ieders tevredenheid. Robin besluit wijselijk met Joy weg te gaan. Verder leuke sfeer en een hele gewaarwording als je om 4 uur in de ochtend buiten stapt en het is.....licht. Volledig. Al veel mensen op straat. Zouden ze altijd maar drie uren slapen ?? 

Zaterdag. Bloedheet. De dag van de wedstrijd van de junioren. Guido en Andrea zijn onze enige Nederlandse deelnemers. Een kleine 200 junioren uit de hele wereld bevolken de sporthal van Ozolnieki. Jan is hoofdscheidsrechter. Heeft veel uit te leggen. Wordt echter niet altijd begrepen. Eregast sensei Sumi.....slaapt....en slaapt.... zittend op een stoel. Veel hilariteit. Volgens mij werden er weddenschappen afgesloten welke kant ie uit zal vallen (moet ik eerlijk bekennen dat mijn verstand van de Letse taal niet denderend is). Sumi valt niet. Andrea en Guido doen het buitengewoon goed; Andrea verovert goud en zilver. Guido verovert twee maal brons. Beiden lopen flinke tikken op. Niet getreurd. Ouderwets vlugzout erop en het is weer vergeten. Iedereen is tevreden. Leuk toernooi dat vlot wordt afgewerkt. Alle emoties komen nu los bij onze junioren: men heeft dus niet voor niets maanden getraind en helemaal toegeleefd naar dit evenement ver van huis. Onze Jef van Oekel besluit om 14.00u van Ozolnieki naar Jelgava(10 km) te gaan lopen. Heeft ondertussen al de nodige pinten op in het plaatselijk café. Hij moet nog trainen voor de vierdaagse van Nijmegen (?) Het betreft één lange weg, die precies bij ons hotel uitkomt. Links, rechts, kan niet missen, tenzij....  Om 18.30u komen we moe maar voldaan met ons busje bij ons hotel in Jelgava aan. En wie zit daar te janken op de bank: juist ja, onze Jef van Oekel. Was de weg kwijt geraakt !!!! Heeft overal rondgezworven. Als ie om de weg vroeg kon ie de mensen niet verstaan. Lijkt mij vrij logisch. Als er in de polder van de Fendert een Rus aan bijvoorbeeld Piet Roks de weg vraagt in het Russisch, dan mag je raden wat Piet dan zal zeggen. Tenslotte heeft Jef van Oekel een bus gepakt die hem weer bij ons hotel heeft gebracht. Iedereen ligt werkelijk in een deuk en niemand heeft ook maar enig medelijden. Jan is (terecht) verschrikkelijk boos. Er had van alles kunnen gebeuren. Jan stelt voor om Jef van Oekel in Nijmegen een radiogestuurde blindengeleidehond mee te geven. Vragen ons af wat er gebeurd is. Ik denk persoonlijk dat ie links, links, links is gelopen: recht de kroeg in en daarna weer links, rechts is gegaan oftewel recht het grote bos in. Eikel.In de avond besluit iedereen vroeg naar bed te gaan behalve onze sportheld Guido, die samen met een maatje uit Jelgava (Serge) en twee vriendinnetjes, besluit te gaan cool downen (of iets dergelijks) in de disco. De volgende dag is ie afgebrand.

Op zondag komen de senioren aan bod. Ook Jan en Sumi mogen hun kunnen als scheidsrechter tonen. En hoe. Sumi heeft veel moeite met de bordjes voor de puntentelling. Het wordt iedere keer een gevecht met 20 cijfers. Volgend keer een schoolbord met krijt voor hem. Sumi is wel fel bij het kumite en het lijkt telkens of ie zelf mee wil vechten. Ziet alles perfect. Berispt andere scheidrechters wanneer zij iets niet goed hebben waargenomen. Klasse. Iedereen van Nederland doet geweldig zijn best. De sporthal kolkt bij de kumite-partijen. Andre en Robin spelen tijdens hun onderlinge partij nog even tikkertje waarbij Robin wordt afgetikt. Robin en Joy veroveren goud. Joep, Andre en Bianca komen allemaal op het podium. Jan en Hanny zijn trots op hun afvaardiging. 

Na het maken van vele foto’s,  kusjes,  beloftes, uitnodigingen over en weer, lekker eten besluiten we om 17.00 afscheid te nemen van Ozolnieki en Jelgava. Dachten we. Na een half uur rijden arriveerden we weer in..... Jelgava. Volgens voorrijder Jan was de brug verlegd, of zoiets dergelijks (ik ben ook weleens tegen een kerk aangereden die overstak). Het bleek het enige smetje te worden op de lange terugreis. Jan voorop, vol gas. Wij er achteraan. GSM bij de hand. Jan vol gas. Douanetje hier, douanetje daar .......wat een malloten. Maar men kreeg ons niet gek. Ook Jan niet. Rijdt het hele stuk alleen. Geen politica of polizei kon hem volgen. We besluiten om ons aan de snelheid te houden. En Robin....die slaapt in zijn nestje. De rit terug ging vlot. Na 27 uren bussen bereiken we Deurne bij Helmond. Onze eerste sporters nemen afscheid. Ontroering. Wat hebben we veel lol gehad met zijn allen. Geen gezeur of gezeik van niemand gedurende deze 6 dagen. Alles was perfect geregeld. Complimentjes voor de pas 11-jarige Andrea en haar o zo lieve ouders. We hebben haar niet gehoord alleen maar plezier van gehad. Complimentjes voor iedereen. We hadden er zin an. En we kregen er zin an !!!!  

Wat een reis. Wat een ervaring. En Jan ?  Die geeft alvast vol gas voor het volgende toernooi !!

• Foto's

• Uitslagen